ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα νακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.

~

....................."Η συμφιλίωση των πολιτισμών περνά μέσα από την οικουμενικότητα της Παιδείας"

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

ΣΚΗΝΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ - Ιστορία αγάπης



ΣΚΗΝΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ιστορία αγάπης
Μιλούσαν έντονα. Σχεδόν μάλωναν αδιαφορώντας για τον κόσμο γύρω τους. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Το αγόρι γύρω στα δέκα οχτώ . Μελαχρινό, όμορφο, καλοφτιαγμένο, με τζιν και μπλουζάκι μαύρο , ακουμπισμένο με το ένα χέρι σε μια κολόνα, κάπου εκεί το κέντρο της Σπάρτης . Το κορίτσι κάπου στα δεκάξι, στεκόταν μπροστά του σε απόσταση αναπνοής . Ξανθό , με μακριά ίσια μαλλιά, μ’ ένα κοντό γαλάζιο φουστανάκι και δακρυσμένα μάτια.
Το αγόρι επιθετικό . Ζητά εξηγήσεις . Το κορίτσι προσπαθεί να αμυνθεί . Να τον πείσει:
-Σας είδα …εσύ γελούσες …τον κοιτούσες στα μάτια με νόημα …ύστερα μου μίλησες ψυχρά …!
-Δεν συμβαίνει τίποτε σου λέω … στ’ ορκίζομαι …απλά κουβεντιάζαμε ….πηγαίνουμε μαζί στο φροντιστήριο …!
-Σταμάτα ! Έχεις αλλάξει …δεν μ’ αγαπάς …μου λες ψέματα!
Η τελευταία φράση χτύπησε το κορίτσι σαν μαχαιριά, ξέσπασε σε λυγμούς .
-Εγώ σου λέω ψέματα ;
Έβαλε το κεφάλι κάτω , γύρισε απότομα κι άρχισε να απομακρύνεται βιαστικά . 
Το αγόρι μαρμάρωσε . Ήταν φανερό πως ούτε ήθελε ούτε πρόσμενε μια τέτοια αντίδραση . Κοίταξε αμήχανα γύρω του κι ύστερα η ματιά του καρφώθηκε στο κορίτσι που απομακρυνόταν . Έκανε μερικά διστακτικά βήματα κι ύστερα , ξαφνικά , άρχισε να τρέχει πίσω από το κορίτσι . Στο δρόμο του ήταν ένα ανθοπωλείο . Μπήκε μέσα ορμητικά και βγήκε σε λίγο μ’ ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο στο χέρι . 
Στο μεταξύ , το κορίτσι είχε κοντύνει το βήμα του . Σαν κάτι να έλπιζε , σαν κάτι να ευχόταν . Έριξε πίσω της δυο κλεφτές ματιές . Η άκρη του ματιού της πήρε το αγόρι να έρχεται τρέχοντας προς το μέρος της και το βήμα της έσβησε σχεδόν . Λαχανιασμένο το αγόρι έφτασε κοντά της . Πλησίασε διστακτικά και τη σκούντησε στον ώμο τρυφερά .
-Ψιτ !!!
Εκείνη γύρισε . Της πρότεινε το κατακόκκινο τριαντάφυλλο.
-Συγγνώμη ! Σ’ αγαπώ !
-Κι εγώ σ’ αγαπάω …κουτέ !
Πήρε το τριαντάφυλλο, το ’φερε κοντά στα χείλη της και σχεδόν πέταξε στην αγκαλιά του . Φιλήθηκαν εκεί στη μέση του πεζοδρόμιου σαν να ήταν μόνοι στον κόσμο όλο. Πιάστηκαν ύστερα απ’ τη μέση και βάδισαν μαζί , κουβεντιάζοντας τρυφερά , σαν τίποτε να μην είχε συμβεί μεταξύ τους .
Ήταν δυο νέα παιδιά που μόλις είχαν αρχίσει να διαβάζουν τις πρώτες σελίδες του βιβλίου της Ζωής και της Αγάπης !


ΥΓ : (Το περιστατικό είναι πραγματικό . Έγραψα αυτά ακριβώς που είδα . Κι αν δεν τα άκουσα όλα... όμως τα φαντάστηκα).
Βαγγέλης Μητράκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου