"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα νακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.

~

 my-tips-collection
....................."Η συμφιλίωση των πολιτισμών περνά μέσα από την οικουμενικότητα της Παιδείας"

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

To Paris Match προτείνει τις δέκα ομορφότερες ελληνικές παραλίες

 Paris Match 




H λίστα με τις δέκα ομορφότερες παραλίες της Ελλάδας, σύμφωνα με τoν ιστότοπο Τripadvisor που βασίστηκε στις απόψεις κάποιων σέρφερ δημοσιεύτηκε από το γαλλικό περιοδικό Paris Match ως πρόταση στους αναγνώστες του.
Χωρίς εκπλήξεις, όλες οι παραλίες βρίσκονται σε νησιά. Δύο από αυτές στην Κρήτη και δύο στη Μήλο. Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται το Ελαφονήσι στην Κρήτη, για τα κρυστάλλινα και ζεστά νερά, αλλά και για το φυσικό κάλλος των παραλιών, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το περιοδικό.
Στη δεύτερη θέση βρίσκεται επίσης παραλία της Κρήτης και πρόκειται για την εξωτική λιμνοθάλασσα του Μπάλου στο Ακρωτήρι της Γραμβούσας στα Χανιά.
Ακολουθεί στην τρίτη θέση το Κλέφτικο της Μήλου, η παραλία του Αγίου Παύλου στη Λίνδο της Ρόδου, η διάσημη παραλία του Σίμου στην Ελαφόνησο, το ναυάγιο της Ζακύνθου, το Σαρακήνικο επίσης της Μήλου, το Πόρτο Κατσίκι στη Λευκάδα, ο κόλπος Άντονι Κουίν στο Φαληράκι της Ρόδου και ο Μύρτος της Κεφαλονιάς.
Πάντως, η αγαπημένη παραλία των συντακτών του γαλλικού περιοδικού είναι το Κλέφτικο της Μήλου, γιατί όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα μπορεί κανείς να κολυμπήσει σε γαλαζοπράσινα νερά σε ένα φυσικό τοπίο μοναδικής ομορφιάς με φυσικές πέτρινες αψίδες και ασβεστολιθικά βράχια.












Οι Εύζωνες παρελαύνουν στο ANZAC Day στο Σύδνεϋ





Η παρουσία των Ελλήνων Ευζώνων, που με τον επιβλητικό βηματισμό τους «ταρακούνησαν» την πόλη του Σύδνεϋ, ξεχώρισε στις επετειακές εκδηλώσεις για το ANZAC DAY.

Le Monde Hellenique : Ο εύζωνας Κωνσταντίνος Λούσιας, ο οποίος δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του στην μακρινή Αυστραλία

Le Monde Hellenique : Ο εύζωνας Κωνσταντίνος Λούσιας, ο οποίος δεν μπόρε...: Και οι εύζωνες κλαίνε… «Ήθελα να γίνω εύζωνας από εννέα χρόνων» λέει στο «Νέο Κόσμο» ο εύζωνας που μας συγκίνησε όλους με τα ...
η συνέχεια εδώ
http://hellenique.blogspot.gr/2017/05/blog-post.html



Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Ο Μακρονησιώτης Θανάσης Βέγγος!


Ο Μακρονησιώτης Θανάσης Βέγγος!

(Αγαπημένε Θανάση... Ναι! Έφυγες σαν σήμερα πριν έξι χρόνια... Φυσικά ποτέ δεν θα ξαχάσω, είχες έρθει στο Ρέθυμνο, 1992..., μετά την παράσταση πήγαμε και ήπιαμε ένα ποτήρι κρασί... Μαζί μας ο Στέλιος Μπικάκης, η Αμαλία Δροσοπούλου, (οι τόσο αγαπημένοι μου!...)... Μας είπες τόσα πολλά κείνο το βράδυ... Τόσο αγαπημένος..., τόσο εκλεκτός!... 
-Δ.Τζ.)


Ο Μακρονησιώτης Θανάσης Βέγγος! "Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου,για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια,δύο χέρια σφιχτά δεμένα... Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν,θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου… Θα το δεις και συ όσο μεγαλώνεις"… Eίναι λόγια σοφά του αγαπημένου μας Θανάση Βέγγου, του αγαπημένου καλού ανθρώπου που έφυγε τέτοια μέρα από τη ζωή πριν τέσσερα χρόνια, 3 Απρίλη το 2011.
Σεμνός, συνεπής, αξιοπρεπής, μαχητής "στη γαλέρα της ζωής" που "τράβηξε άγριο κουπί" όπως έλεγε ο ίδιος, πέρασε και βρίσκεται ακέραιος στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, του θεάτρου, του λαϊκού πολιτισμού, των αγώνων του ελληνικού λαού. Είχε παίξει σε 126 ταινίες, σε 52 από τις οποίες ως πρωταγωνιστής και είχε σκηνοθετήσει (πρωταγωνιστώντας ταυτόχρονα) ακόμη επτά ταινίες. Από μικρός στη βιοπάλη, λόγω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων που προκλήθηκαν από την απόλυση του πατέρα του από την Εταιρεία Ηλεκτρισμού στον Πειραιά λόγω των πολιτικών του φρονημάτων και της συμμετοχής του στην ιστορική Μάχη της Ηλεκτρικής (μαχητής του ΕΛΑΣ). Δούλεψε στην επεξεργασία δερμάτων και έκανε μικροθελήματα στη γειτονιά του, όπως διανομή πάγου.
...
Πολλά γράφτηκαν και σήμερα και εδώ στο διαδίκτυο για τον Θανάση Βέγγο, -το αξίζει αυτό!- εμείς θ' αναφερθούμε στον Θανάση Βέγγο της Μακρονήσου!

Η Μακρόνησος μου άλλαξε τη ζωή...
---------------------------------------------
«Εμένα δε μου έκαναν τίποτα εκεί στη Μακρόνησο, μπροστά σε αυτά που έκαναν στους άλλους. Δεν μιλάω για τις απειλές, για το ξύλο, για την πείνα, για την ταπείνωση, για τα μαρτύρια, για τους βασανισμούς. Μιλάω για την ντροπή. Για κείνους που δεν άντεξαν. Και τους ανάγκασαν ύστερα να στραφούν εναντίον των συντρόφων τους. Αυτό δεν το σηκώνει κανένας. Είναι η χρεοκοπία του ανθρώπου. Κι αυτουνού που το συλλαμβάνει στο αρρωστημένο μυαλό του, και του αλλουνού που αναγκάζεται να το δεχθεί. Ο μεσαίωνας δεν το τόλμησε. Και το τόλμησαν αυτοί. Και είχαν το θράσος, και μάλιστα ένας πνευματικός άνθρωπος σαν τον Παναγιώτη τον Κανελλόπουλο, να πει πως η Μακρόνησος ήταν ο καινούργιος Παρθενώνας της Ελλάδας. Φτου!».

Ο Βασίλης Βέγγος, γιος του ηθοποιού, σε μια από τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις του, μιλά στο φακό του Σολδάτου (Ένας άνθρωπος παντός καιρού), για τον πατέρα του. «Στην Κατοχή, ο παππούς ήταν οργανωμένος στο ΕΑΜ και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μετά, όταν ο πατέρας κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, να πάει βεβαίως στη Μακρόνησο», λέει. Και συνεχίζει: «Θα έλεγα ότι ο πατέρας θα πρέπει να είναι από τους λίγους, αν όχι ο μοναδικός, που η Μακρόνησος του 'έκανε καλό', μακροπρόθεσμα. Γιατί αν δεν είχε πάει στη Μακρόνησο, δε θα είχε γνωρίσει το Νίκο Κούνδουρο, και κατά πάσα πιθανότητα θα ήταν μέχρι και σήμερα ένας πάρα πολύ καλός κατασκευαστής δερμάτινων ειδών (.) Εκεί κάποια στιγμή γνωρίστηκαν με το Νίκο Κούνδουρο και έκαναν κάποια σκετσάκια για τις γιορτές. Οπότε ο Νίκος, όταν απολύονταν σαν, του είπε: «Θανάση, κάποια στιγμή, θα κάνουμε ταινία και θα σε φωνάξω και σένα να πάρεις μέρος», έτσι κι έγινε. Ο πατέρας, βέβαια, όταν απολύθηκε, επέστρεψε στην κανονική του δουλειά, κάπου στο Μοναστηράκι, αν θυμάμαι καλά, και ξέχασε τελείως την ιστορία του Κούνδουρου, ώσπου κάποια στιγμή, όταν ο Νίκος ετοιμαζόταν να γυρίσει την πρώτη του ταινία, τη 'Μαγική Πόλη', τον φώναξε (.)».
Ο συναγωνιστής.
--------------------
Από τη μεριά του ο Νίκος Κούνδουρος, θυμάται: «Το Βέγγο τον γνώρισα στο Μακρονήσι. Ήμουνα σ' ένα βουνό επάνω και προσπαθούσα να στήσω ένα αντίσκηνο να κοιμηθώ, ανάμεσα στη μάζα του λόχου, στα τέσσερις χιλιάδες αντίσκηνα παρατεταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, ανάμεσα σε τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους, τρομαγμένους και κουρασμένους. Πήγα στην κορυφή του βουνού, με την ευλογία της διοίκησης, να στήσω τη σκηνή μου και τη ζωή μου. Κι εκεί που καθόμουνα και χάζευα και κοίταζα πως ν' αρχίσω, μόνος τελείως, μ' ένα αντίσκηνο πεταμένο χάμου, μ' ένα σκεπάρνι και με πασσάλους, βλέπω μια σιλουέτα περίεργη, μέσα σ' αυτές τις φοβερές χλαίνες που μας δίνανε, τις βρώμικες, ξεσκισμένες. Καταφθάνει, κουβαλώντας σανίδια από κιβώτια κι ένα σφυρί. Έφτιαξε κάτι, μια κατασκευή, ένα επίπεδο με τις σανίδες, και μου λέει ξαφνικά: 'Συναγωνιστή -ευλογημένη λέξη, που τελικά έχει γίνει ρετσινιά- συναγωνιστή, θα πεθάνεις', λέει. 'Το βράδυ κάνει κρύο. Βάλε την κουβέρτα σου πάνω στα σανίδια.. Λέω: 'Εσένα τι σε νοιάζει αν πεθάνω εγώ; Κι εσύ θα πεθάνεις'. Ούτε γέλασε καν ούτε και δε γέλασε. Πήρε τη διαλυμένη σκηνή κι άρχισε να τη στήνει μέσα στους πασσάλους της. Τον χάζευα, σκεφτόμουνα πως αυτός ή τρελός είναι ή άγιος. Τέλος πάντων, το ίδιο κάνει. Έκανα διάφορες σκέψεις, αφηρημένος και κουρασμένος, αλλά έτσι ξεκίνησε η γνωριμία μου με το Βέγγο.

Τρία υπαίθρια θέατρα χτίστηκαν στη Μακρόνησο από το 1947 μέχρι το 1950. Τα έχτισαν οι ίδιοι οι εξόριστοι για την «ιδεολογική αναμόρφωσή τους» με πέτρες που έσπαγαν μόνοι τους από το βραχώδες έδαφος.
Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση και λέω: "Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε". Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό. Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας».

Το λιγότερο που φοβήθηκε ήταν η Μακρόνησος. 
Πιο πολύ φοβόταν τη σκόνη!
-----------------------------------

Ο Τάσος Ζωγράφος μιλάει για την περίοδο της Μακρονήσου με τον Θανάση Βέγγο στη βιογραφία του «Τάσος Ζωγράφος: Σκηνικό ζωής» (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα. «Εφεραν τον Θανάση Βέγγο στη Μακρόνησο τον Μάρτη του 1949. Ηταν νευρικός, αεικίνητος, αγχώδης με όλα. Ηταν όμως και καρτερικός και βοηθούσε. Το λιγότερο που φοβήθηκε ήταν η Μακρόνησος. Πιο πολύ φοβόταν τη σκόνη. Οχι τα μικρόβια. Στα μακαρόνια μέσα έκοβε ένα κρεμμύδι κι έτρωγε όσο περίσσευε από την καραβάνα του άλλου χωρίς να σιχαίνεται. Οταν έφυγαν οι πολιτικοί από τη Μακρόνησο, μας χάρισαν τα κρεβατάκια τους. Ενα βράδυ, λοιπόν, καθόμαστε σ' αυτά τα κρεβατάκια, είχαμε οικονομήσει δυο παγούρια κρασί και τα είχαμε πιει. Είχε σημάνει το σιωπητήριο, αλλά εμάς μας είχε πιάσει το κρασί κι αρχίσαμε το τραγούδι. Μαζί μας είχαμε τον Νίκο Χατζηνικολάου, που έκανε καριέρα τενόρου αργότερα. Με τον Θανάση, που ήταν θεατρόφιλος και γνώστης της θεατρικής κουλτούρας από τον πατέρα του, τραγουδούσαν κάτι από τον ''Βαφτιστικό''. Κι επάνω εκεί που τραγουδούσαν ντουέτο άνοιξε η μπάντα της σκηνής και φάνηκε ένα ζευγάρι αρβύλες σε πολύ καλή κατάσταση. Ηταν ξεκάθαρο πως έμπαινε μέσα αξιωματικός. Ο Θανάσης σταμάτησε αυτόματα το τραγούδι και λες και ήμασταν σε γύρισμα ταινίας, έκανε με τα μάτια του ένα κατακόρυφο πλάνο από τις μπότες έως το κεφάλι, συνοδεύοντάς το με τον ανάλογο ήχο. Είχε μπει μέσα ο Τριανταφύλλου, ο επονομαζόμενος και Σάμπας, διότι είχε ζητήσει από τον συνστρατιώτη Νίκο Παπαδόπουλο να του μάθει σάμπα. Ηταν κι αυτός στρατιώτης, αλλά είχε γίνει εξ απονομής ανθυπολοχαγός. Εννοείται πως δρούσε υπέρ της εξουσίας και όπως ήταν φυσικό, μας έβγαλε στην αναφορά.
Ο Θανάσης κι ο Νίκος ο Κούνδουρος κι εγώ πρωτοκάναμε τις πρώτες θεατρικές δουλειές στη Μακρόνησο. Η Μακρόνησος ήταν, για μένα και για το Θανάση, εφαλτήριο. Από κει κινήσαμε και κάναμε αυτό που κάναμε».


Πηγή (θα δείτε και σχετικές φωτογραφίες) εδώ:
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1090533000963735&id=282786998405010
____________
Η Μακρόνησος του Θανάση Βέγγου
Από τις αναμνήσεις του σκηνογράφου - εικαστικού καλλιτέχνη Τάσου Ζωγράφου, όπως καταγράφηκαν στο βιβλίο του Χρήστου Σιάφκου "ΤΑΣΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ – ΣΚΗΝΙΚΟ ΖΩΗΣ - ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ", εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2009.
http://e-oikodomos.blogspot.gr/2014/06/blog-post_3101.html

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Για την Ειρήνη Παππά ο Αλέκος Σακελλάριος είπε: «ένα πανέμορφο πλάσμα με ένα απλό μακρύ φόρεμα, όλο πτυχώσεις, που κινιόταν με μεγαλοπρέπεια και συνάμα απλότητα. Σαν να ζωντάνεψε μια Καρυάτιδα».

Δημήτρης Χορν: Ηθοποιός σημαίνει φως!



Ήταν η Ειρήνη Λελέκου, η Ρηνούλα. Γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1926, σε ένα χωριό που δεν είχε καμία σχέση με όλα όσα θα συνέβαιναν στη ζωή της. Στο μικρό ορεινό Χιλιομόδι Κορινθίας, ακούστηκε το πρώτο της κλάμα. Με γονείς δασκάλους, που στάθηκαν όρθιοι σε όσα έζησε η Ελλάδα: Πραξικοπήματα, συγκρούσεις, εμφύλιοι σπαραγμοί, αναστολή του Συντάγματος, κλειστό κοινοβούλιο, ΕΟΝ, παιδιά να παρελαύνουν στρατιωτικά.
Είναι το μικρότερο παιδί τους και είναι απόλυτα λογικό για αυτούς η Ρηνούλα τους να μεγαλώσει με παραμύθια, αρχαίους μύθους και ελευθερία πνεύματος. Η γιαγιά και η μητέρα της είναι πάντα δίπλα της, για να την οδηγήσουν όλο και πιο πέρα στον υπέροχο κόσμο που έφτιαχναν με τις διηγήσεις τους. Οι γυναίκες που της έμαθαν την έννοια του παραμυθά και της ζωντανής τέχνης μέσα από τα πινέλα της ζωγραφικής. Ο πατέρας της, της έμαθε να διαβάζει αρχαίους Έλληνες, αφού εκείνος ήταν διαφορετικός, πραγματιστής, με αδυναμία στην ουσία της γνώσης, τον Γκαίτε. 


Τα καλοκαίρια της τα περνούσε στη φύση, όπως και τους χειμώνες στο Χιλιομόδι. εκδρομές στο Μετόχι, αναβάσεις, εξερευνήσεις. Ο πατέρας της πάντα πίστευε ότι οι γυναίκες ήταν ίσες με τους άντρες κι έτσι μεγάλωνε τις κόρες του. 
Η γυναίκα που έγινε διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης σε συνέντευξή της μίλησε για τον πατέρα της, λέγοντας: «Διδάχθηκα την ασέβεια από τον πατέρα μου. Με έμαθε πως υπάρχει μόνο μία αριστοκρατία, του πνεύματος. Δεν υπάρχουν κύριοι και επίσημοι, αλλά άνθρωποι. Με έμαθε ότι ο σεβασμός με υποτιμάει, ενώ η αγάπη με εξυψώνει».
Από μικρή γράφει τα δικά της ποιήματα και τις ιστορίες, που κάνει πρωταγωνίστριες τις κούκλες της, που έφτιαχνε με μικρά ξύλα από το δάσος και κουρελάκια από υφάσματα.
Και ήρθε η μετακόμιση στην Αθήνα,στην οδό Ξενοκράτους. Και μετά ήρθε η αρχή της εφηβείας... Το καμπανάκι μέσα της άρχισε να χτυπάει δυνατά. Η υποκριτική και η ανάγκη της ενασχόλησης με αυτή άρχισε να ανθίζει. Η εξομολόγησή της ότι θέλει να γίνει ηθοποιός στη μητέρα της, δεν βρήκε γόνιμο έδαφος. Η αντίδρασή της δυνάμωσε την ανάγκη και έκανε αυτό που ήθελε πραγματικότητα. Μάνα και κόρη αντάλλαξαν κουβέντες, τις οποίες μετάνιωσαν πολλά χρόνια αργότερα. 


Η Ρηνούλα της οικογένειας Παππά έγινε Ειρήνη, που ο δρόμος της οδήγησε στη σχολή του Ροντήρη. Με δασκάλους τον Γληνό, τον Παρασκευά, τον Καρυντινό και τον ίδιο τον Ροντήρη -με όλα τα ιερά τέρατα του κλασσικού θεάτρου- θέλει να μάθει να παίζει όπως εκείνοι. Το κορίτσι από το Χιλιομόδι πρέπει να τιθασεύσει τη φυσική ορμή του κα να γίνει στρατιώτης, να έχει πειθαρχία. Δεν θέλει να κάνει ακριβώς αυτό που λέει ο Ροντήρης και η Παξινού. Ήθελε να το δοκιμάσει όπως το αντιλαμβανόταν η ίδια. Και το έκανε.
Ο Σακελλάριος και η επιθεώρηση


Ήταν ο τελευταίος χρόνος στη σχολή, που ο Αλέκος Σακελλάριος την είδε να παίζει στον Μάκβεθ.
Ο ίδιος, της ζήτησε να βγει στην επιθεώρηση. Απίστευτο! εκ διαμέτρου αντίθετο με εκείνη, με την κλασσική παιδεία της. Η επαναστάτρια μέσα της όμως, είπε «ναι».
Ήθελε να γίνει κάτι άλλο από τους ηθοποιούς του Εθνικού, που παρατηρούσε αλλά θεωρούσε ψεύτικους. Σε αυτή την ιστορία υπάρχει μία λεπτομέρεια: ο Σακελλάριος γράφει στην αυτοβιογραφία του ότι δεν την είδε πρώτη φορά στη Σχολή της, αλλά στο Σύνταγμα να περπατά και την περιγράφει ως «ένα πανέμορφο πλάσμα με ένα απλό μακρύ φόρεμα, όλο πτυχώσεις, που κινιόταν με μεγαλοπρέπεια και συνάμα απλότητα. Σαν να ζωντάνεψε μια Καρυάτιδα».
Αυτός ο χαρακτηρισμός θα την ακολουθεί για μία ζωή. Σκηνοθέτες, δημιουργοί, παραγωγοί, ο Τύπος, τα βιβλία της ιστορίας της Τέχνης. Η ζωντανή Καρυάτιδα.

1948- Η πρώτη ταινία της, ο μύθος
Ο Αλέκος Σακελάριος την πήρε από το χέρι, την πήγε στον Φίνο κι εκείνος άφησε την Ειρήνη Παππά να κάνει το ντεμπούτο της στην ταινία «Χαμένοι Άγγελοι», να δημιουργήσει το μύθο της.


Το 1951 έρχεται η «Νεκρή Πολιτεία», του Φρίξου Ηλιάδη, με συμπρωταγωνιστή τον Γιώργο Φούντα. Η ταινία συμμετέχει στο Φεστιβάλ Καννών και όλοι μένουν άφωνοι, αναγνωρίζουν αυτό το νέο πρόσωπο ως κάτοχο μίας μοναδικότητας. Λιτή, αρχαϊκή, δωρική, με αυστηρότητα χαμένη στους αιώνες που πέρασαν και μία λυρικότητα Βυζαντινή, με ταυτόχρονο πάθος να καίει στα μάτια της, τις κινήσεις της. Βλέμμα βαθύ, με μυστήριο που δεν εκβιάζεται κάνει τις Κάννες να προσκυνήσουν. 1952, η Ρηνούλα που ανέβαινε πιτσιρίκα στα δέντρα στο Χιλιομόδι, ανέβηκε εκεί που άλλες προσπαθούσαν και δεν κατάφερναν, στην κορυφή του παγκόσμιου κινηματογράφου. 

Μία Ελληνίδα μπροστά από τις κάμερες, μέσα στην Ιστορία του Κινηματογράφου


Τουλάχιστον 100 ταινίες, ρεκόρ γία μία Ελληνίδα ηθοποιό. Εξερευνεί όλες τις ηπείρους με γυρίσματα για τις ταινίες της, την... εξερευνούν σε όλο τον κόσμο για να συνειδητοποιήσουν πόσο διαφορετική είναι από όλα όσα είχαν δει.
Τσινετσιτά, το Χόλιγουντ, Γιουγκοσλαβία, Λίβανος, Μαρόκο, Βραζιλία, Αυστραλία, Πορτογαλία. Τόποι δημιουργίας. Η Ειρήνη Παππά δημιουργεί τον εαυτό της σε κάθε καινούριο ρόλο σε όποιον τόπο πατάει. Μάρλον Μπράντο, Ιβ Μοντάν, Γκρέγκορι Πεκ, Άντονι Κουίν, Τζέιμς Κάγκνεϊ. Όλοι στο πλευρό της. Μπρόντγουέι, 1967, με το έργο «Εκείνο το καλοκαίρι, εκείνο το φθινόπωρο» στέκεται στη σκηνή στο πλευρό του Γιον Βόιτ .
Γίνεται η Bella Greca, η Irene Pappas, η Ελένη στις «Τρωάδες», η Κλυταιμνήστρα στην «Ιφιγένεια» του Μιχάλη Κακογιάννη. Φεντέρικο Φελίνι, Κάθριν Χέπμπορν, Μάρλον Μπράντο μιλούν μόνο για αυτήν, τη «τη σπουδαιότερη ηθοποιό που υπάρχει».
Βραβεία, διακρίσεις, πέφτουν βροχή και το αστέρι της λάμπει, διαφορετικά από τα άλλα. Βραβεία καλύτερης κινηματογραφικής μεταφοράς και ηχητικής επένδυσης στο Φεστιβάλ των Κανών το 1962 για την «Ήλεκτρα», Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, σκηνοθεσίας και σεναρίου το 1969 για το «Ζ», του Κώστα Γαβρά , ο τίτλος της «Γυναίκας της Ευρώπης», το 2000, «Χρυσό Λέοντα» της Μπιεννάλε Θεάτρου Βενετίας, για τη γυναίκα που σε 50 χρόνια στάθηκε στα ίσια με όλες τις μεγάλες ηρωίδες που ενσάρκωσε κι εκείνες την αγάπησαν.
Το 1995, στο πέτο της καρφιτσώνεται το Παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο και το 2008 βραβεύεται με το «Βραβείο Ρώμη» στο αρχαίο θέατρο της «Όστια Αντίκα».


Η Ειρήνη Παππά είναι η δύναμη της αρχαίας τραγωδίας, που εκπροσώπησε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη τον μεσογειακό πολιτισμό, που ο Πάπας Βενέδικτος προσκάλεσε στην Καπέλα Σιξτίνα για να της ζητήσει -μαζί με άλλους 259- να μεταδώσουν με την Τέχνη τους το μήνυμα του Θεού.


Ο γάμος, τα παιδιά που δεν απέκτησε, οι φήμες για έρωτες
Δεν μιλούσε ποτέ για την προσωπική της ζωή, για έρωτες, για γάμους, για παιδιά, για εκείνη την άλλη μεριά του δικού της φεγγαριού. Δεν επέτρεψε ποτέ τις ερωτήσεις, δεν ήθελε να δίνει τέτοιου είδους απαντήσεις. Αυτό που όλοι γνώριζαν ήταν ότι στα 18 της παντρεύτηκε για μία και μοναδική φορά τον Άλκη Παππά. Ο γάμος του δεν κράτησε, αλλά η ίδια κράτησε το επίθετό του, με αυτό τη γνώρισε ο κόσμος- ολόκληρος.
Ο Μάρλον Μπράντο και ο Αντονι Κουίν ήταν οι δυο συμπρωταγωνιστές της που ξεκάθαρα όλοι μιλούσαν για τη σφραγίδα που τους άφησε.
Όλοι ήξεραν και μιλούσαν επιβεβαιώνοντάς το, ότι ο μεγιστάνας Αγά Χαν, παντρεμένος με τη Ρίτα Χέιγουορθ για ένα χρονικό διάστημα, ήταν τρελά ερωτευμένος μαζί της.


Όλοι μιλούσαν για εκείνη, τους άντρες, τους έρωτες. Εκείνη πάντα το απέφευγε.
Μόνο το 2002, σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις της, ομολόγησε ότι έζησε ένα μεγάλο και τελευταίο έρωτα στην Ιταλία, με έναν άντρα πολύ νεότερό της. 
Η Ειρήνη Παππά δεν έγινε ποτέ μητέρα. Η Ειρήνη Παππά έμοιαζε πάντα να είναι η ίδια ένα παιδί που θέλει να ρουφήξει τη ζωή μέχρι το μεδούλι, που δεν συμβιβαζόταν. Ζούσε με πάθος, έντονα. Ξενυχτούσε, διασκέδαζε, κάπνιζε, ταξίδευε, ζούσε. Λατρεύει τη Ρώμη, τη δεύτερη μητέρα της όπως την αποκαλεί, ενώ πάντα μητέρα της είναι η Αθήνα. 


Ένα σπίτι στη σκιά της Ακρόπολης και βόλτες στην Πλάκα.
Και κάπου εκεί στο βάθος, στο πέρασμά της, να ακούγονται σαν από άλλο κόσμο οι «ΩΔΕΣ», που ηχογράφησε με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, στον τελευταίο δίσκο των «Aphrodite’s Child». Βασισμένες στην Αποκάλυψη του Ιωάννη και δημοτικά τραγούδια με σπαραγμό στην ερμηνεία.



Η «ζωντανή Καρυάτιδα» ξυπνά και κοιμάται στη σκιά των μαρμάρινων Καρυάτιδων, στη γειτονιά που αγάπησε, την αρχαία. Μία γυναίκα που δεν μπορεί να είναι μία κοινή θνητή, δεν γίνεται. Μία γυναίκα από το Χιλιομόδι Κορινθίας, που κοιτάει βαθιά στα μάτια, αυστηρή, ντίβα, ευλογημένη. Σεπτέμβριος του 2015, 3 του μήνα και η Ειρήνη Παππά γίνεται 89 χρόνων. Αστείο. Η αιωνιότητα δεν έχει ηλικία.

_____________

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

"Η Αφροδίτη της Μήλου" και η αρπαγή της από τους Γάλλους το 1820!

        Η επιστροφή της "Αφροδίτης της Μήλου" στην Ελλάδα        

Η Αφροδίτη της Μήλου - περ. 100 π.Χ.


Η Αφροδίτη της Μήλου είναι ένα από τα διασημότερα πρωτότυπα αρχαία ελληνικά γλυπτά παγκοσμίως. Οφείλει το όνομά της στο νησί όπου ανακαλύφθηκε και φυλάσσεται (είναι αιχμάλωτη) σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου, αποτελώντας ένα από τα σπουδαιότερα εκθέματά του. Το άγαλμα ανακαλύφθηκε στις 8 Απριλίου 1820 από έναν Έλληνα χωρικό, σε χώρο που ταυτίστηκε με το αρχαίο Γυμνάσιο της Μήλου. Κοντά έτυχε να βρίσκεται ο αξιωματικός του γαλλικού ναυτικού O. Voutier, ο οποίος κατάλαβε ότι επρόκειτο για έργο μεγάλης αξίας και ειδοποίησε το Γάλλο πρόξενο στη Μήλο. Τα νέα της ανακάλυψης έφτασαν στο Γάλλο πρεσβευτή στην Υψηλή Πύλη μαρκήσιο de Rivière, ο οποίος αγόρασε τελικά το έργο, έστω και υπό την πίεση που ασκούσε η παρουσία γαλλικού πολεμικού πλοίου στη Μήλο. Το άγαλμα προσφέρθηκε στο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΗ΄, ο οποίος το δώρισε αμέσως στο Λούβρο.
Πρόκειται για ένα μαρμάρινο άγαλμα ύψους 2,11 μέτρων και βάρους περίπου 900 κιλών. Το έργο αναπαριστά μια νεαρή γυναικεία μορφή. Ο κορμός της είναι γυμνός ενώ το ένδυμα καλύπτει τους γοφούς και τα πόδια της. Η μορφή στηρίζεται στο δεξί της πόδι, ενώ το αριστερό κάμπτεται προς τα εμπρός και αριστερά. Ο κορμός κάμπτεται και συστρέφεται, δίνοντας την εντύπωση της κίνησης, παρά το στατικό χαρακτήρα του αγάλματος. Το πρόσωπο είναι απαθές, αυστηρό και ευγενικό. 
Η ταύτιση του έργου με την Αφροδίτη στηρίζεται στην εικονογραφική του ομοιότητα με τις ασφαλώς αναγνωρισμένες αναπαραστάσεις της θεάς και, ενώ είναι μακράν η πιθανότερη, δεν μπορεί να θεωρηθεί απολύτως βέβαιη. Το άγαλμα φιλοτεχνήθηκε στα τέλη του 2ου αι. π.Χ., ίσως από Μικρασιάτη γλύπτη, και εγγράφεται στο κίνημα της αναβίωσης των αξιών της κλασικής τέχνης στα τέλη της Ελληνιστικής εποχής.
Σήμερα ένα γύψινο αντίγραφο της Αφροδίτης βρίσκεται στην είσοδο του Αρχαιολογικού Μουσείου Μήλου, ενώ το σημείο εύρεσης του αγάλματος μνημονεύεται από μια μαρμάρινη επιγραφή.

___________

Ο Όμηρος μας εξηγεί πως δεν θα αρρωσταίνουμε ΠΟΤΕ



Ο Όμηρος μας εξηγεί πως δεν θα αρρωσταίνουμε ΠΟΤΕ…
40[4]= Αλγεα* .-[ αλγεα = τα βάσανα -οι στενοχώριες]
40[4]= α γέλα *.-[ α = επιφώνημα θαυμασμού-λύπης / Ω τα βάσανα τις στενοχώριες να περιγελάς ]
Τι καλύτερο αγχολυτικό από το γέλιο;;; Ειδικά όταν είσαι αγχωμένος;;;
Ο Όμηρος μας εξηγεί πως δεν υπάρχει τίποτα τόσο σοβαρό στην απλή ζωή μας, ώστε να στενοχωριόμαστε. Αυτή είναι η αλήθεια.
Δες την μεγάλη εικόνα της ύπαρξης σου και θα καταλάβεις.
Η άλλη εικόνα των καθημερινών αναγκών σου, που δημιουργούνται από τις αισθήσεις σου και τις απαιτήσεις του ΕΓΩ, μέσα σε μια άκρως καταναλωτική, βάρβαρη και υποκριτική κοινωνία, είναι λανθασμένη.
Ζήσε απλά, τίμια και σοφά και θα έχεις μια ζωή ευτυχισμένη χωρίς αρρώστιες και βάσανα κάθε είδους και μην ξεχνάς να περιγελάς τα Γήινα.
Υπάρχει μηχανισμός αυτό-θεραπείας για τον άνθρωπο;;;
Η απάντηση είναι ναι υπάρχει!!!
Πως λέγεται ;
Τον έχουμε ονομάσει ανοσοποιητικό σύστημα !!!

Ο αριστερός καθημερινός εγκέφαλος σου, αποδεδειγμένα με πειράματα, αγνοεί την ύπαρξη του άλλου του εαυτού [δεξιός εγκεφαλικός λοβός] και των ικανοτήτων του. Οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν την ύπαρξη του υπέρτερου τους εαυτού.
Παρά τις σαφείς ενδείξεις-αποδείξεις πως κάτι συμβαίνει μέσα στο σώμα τους και το κρανίο τους, που οι ίδιοι δεν έχουν κανένα λόγο, καμία συμμετοχή.
Έτσι, ενώ καταλαβαίνουν πως πολύπλοκες διεργασίες λαμβάνουν χώρα στο σώμα τους , εγκέφαλο τους, 24 ώρες το 24ωρο, αρνούνται να κάνουν την παραμικρή νοητική προσπάθεια να ψάξουν σε βάθος ποιος είναι υπεύθυνος για όλα αυτά.
Απλά το διογκωμένο ΕΓΩ μας απαγορεύει να δούμε με καθαρό μυαλό την αδιαπραγμάτευτη και θλιβερή αλήθεια πως σε αυτή την κατάσταση δεν είμαστε τίποτα άλλο παρα αναλώσιμο βιολογικό υλικό.
Διαχρονικά έχει αποδειχτεί, στον καθένα από εμάς, η ύπαρξη ενός παράγοντα στον ανθρώπινο οργανισμό ικανού για το χειρότερο και το καλλίτερο.Του δώσαμε διάφορα ονόματα όπως ασυνείδητο-υποσυνείδητο-πίστη-θέληση-θεό κ.α.π.
Οι γιατροί μας το ονόμασαν ανοσοποιητικό σύστημα και αρνούνται πεισματικά να ανοίξουν την επόμενη πόρτα που οδηγεί στην αλήθεια και την σωτηρία μας.
Ο παράγοντας αυτος, ασχέτου ονόματος, είναι υπεύθυνος και για το φαινόμενο της αυτό-θεραπείας, αυτό-ίασης, αυθυποβολής, όπως και για το φαινόμενο με το όνομα placebo effect.
Ο Όμηρος μας αποκαλύπτει μέσα από την Οδύσσεια πως ο παράγοντας αυτος δεν είναι άλλος από την Ελληνική διπλή βίο-νάνο-έλικα [ ασυνείδητο] που κάτοικο-εδρεύει στα εγκεφαλικά μας κύτταρα του δεξιού λοβού.
Το ασυνείδητο μας δίνει την όποια εντολή για καλό, η για κακό. Το ανοσοποιητικό σύστημα απλά εκτελεί.
Οι άνθρωποι και πολύ περισσότερο οι γιατροί των ανθρώπων σήμερα αρνούνται να προχωρήσουν την σκέψη τους ένα βήμα μπροστά και να δεχτούν πως το ανοσοποιητικό σύστημα, το οποίο ανίχνευσαν μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό, δέχεται εντολές από τον μηχανισμό που έχει την συνολική ευθύνη της ομαλής, η όχι λειτουργίας του κλειστού συστήματος που λέγεται ανθρώπινος οργανισμός.
Όταν αυτό γίνει κατανοητό από τους επιστήμονες μας θα έχουμε κάνει το επόμενο βήμα στην εξελικτική μας πορεία για την αθανασία.
Όταν δηλαδή δώσουμε «σάρκα και οστά» σε αυτό που είναι μέσα μας και καθορίζει την ζωή και τον θάνατο μας. Και από την ονομασία [ασυνείδητο] του δώσουμε αυτή που πραγματικά του αρμόζει π.χ. [Απολλώνιο φως ].
Ρώτησα κάποτε ένα γιατρό.
Ποιος δίνει γιατρέ την μικρό – εντολή σε μοριακό επίπεδο στο [χ] ιό να μου επιτεθεί ;;;
Ποιος δίνει την εντολή στο ανοσοποιητικό μου σύστημα να αντιδράσει εναντίον του εισβολέα, η όχι ;;;
Και ποιοι μπορεί να είναι οι λόγοι για αυτήν την αντίδραση, η την άλλη;;;

Δεν πήρα ποτέ απάντηση και μάλλον κατάλαβε πως είχε να κάνει με κάποιο διαταραγμένο άτομο.
Ο παράγοντας που κάνει την διαφορά είναι ο τρόπος ζωής του καθενός από εμάς και του «ελεγκτή» μέσα μας . Ζεις απλά, σοφά, τίμια ,δεν αρρωσταίνεις ποτέ .Ζεις εγωκεντρικά, ανέντιμα και αλαζονικά , υβρίζοντας σε κάθε βήμα σου , εσύ και οι άμεσοι συγγενείς σου θα υποφέρεται.
Ο αναγραμματισμός του [θεράποντες] μας βοηθά να κατανοήσουμε που βρίσκεται και πως λέγεται.
820[10]=Θ ε ρ α π ο ν τ ε ς*.-[ακόλουθοι-υπηρέτες/αλληγορικα το ανθρώπινο γονιδιωμα ].-α109
820[10]=ερθ ‘[ω] α π ο ν τ ε ς*.-[οι «υπηρέτες» που κινούνται και ταυτοχρονα είναι αόρατοι].-α109
820[10]=’ρ’ επτά θεον σ’*.-[θεον =του θεω = τρέχω/επτά «υπηρέτες» τρέχουν για σένα].-α109
820[10]=προ θεά όντες *.-[μπροστά από την θεά υπάρχουν].-α109
820[10]=Θ’ερον σ’επτα*.-[έρωτα-αγάπη με τους επτά «υπηρέτες»/ επιθυμία για τους επτά «υπηρέτες»].-α109
820[10]=ρεον σ’επτα θ’*.-[ και οι επτά [7] «υπηρέτες» ρέουν σε εσένα].-α109
820[10]=νερό σ’ επτά θ’*.-[και οι επτά [7] «υπηρέτες» ρέουν εσένα με ιερή γνώση].-α109
Ο αριθμος [7] επτα διαχρονικά θεωρείται τυχερός αριθμός από πλήθος λαών-κοινωνιών του πλανήτη αρχαίων και νέων.
Είναι τόσο σημαντικός που οι δημιουργοί μας φρόντισαν να τον βάλλουν μέσα στην καθημερινότητα μας ως τον τυχερό αριθμό.
Έχουμε.
7 οι χημικές ενώσεις του γονιδιωματος αγγελιοφόρος.[ 6 αμινοξέα και ένα στοπ].
7 ημέρες της εβδομάδος [έξι ημέρες να εργάζεσαι και μια να ξεκουράζεσαι].
Ο θεός έφτιαξε τον κόσμο σε έξι [6] ημέρες και ξεκουράστηκε την εβδόμη.
7 οι χορδές της κιθάρας του Απόλλωνα θεού του φωτός.
7 οι Εσπερίδες
7 οι πύλες της Θήβας
7 τα χρώματα του Ουράνιου τόξου
Αποκάλυψη του Ιωάννη
7 εκκλησίες – 7 άστρα – 7 πνεύματα του θεού – 7 σφραγίδες – 7 σάλπιγγες – 7 κεραυνοί – 7 κεφάλια – 7 καταστροφές – 7 κύπελλα – 7 βασιλιάδες.

Ο Όμηρος μας εξηγεί πως όλες οι εντολές για την καλή, η κακή λειτουργία του οργανισμού μας πηγάζουν από τον πυρήνα των εγκεφαλικών μας κύτταρων του δεξιού λοβού. Εκεί παίρνονται όλες οι αποφάσεις που αφορούν κάθε ανθρώπινο οργανισμό .είτε για καλό , είτε για κακό ,με την έννοια πάντα που δίνουμε εμείς στις λέξεις.
Ο άυλος εαυτός μας ελέγχει το νου με τον οποίο επικοινωνεί όπως ο οδηγός το αυτοκίνητο, η όπως ο προγραμματιστής τον υπολογιστή.
Η πνευματική παρουσία του ανθρώπο, το φάντασμα μέσα στη μηχανή ,ασκεί μια υποψία υλικής επιρροής στον εγκέφαλο, τόση, ώστε να ενθαρρύνει ορισμένα νευρωνια να ενεργοποιηθούν και αλλα να παραμείνουν σιωπηλά.
Τα [20.000] γονίδια είναι υπεύθυνα για ότι μας συμβαίνει στην καθημερινότητα μας καλό, η κακό .Αυτος είναι ο λόγος για τον οποίο τοποθετηθήκαν στην βίο-νάνο-έλικα μας. Η πληροφορία δεν είναι γνώστη ακόμη στους επιστήμονες μας πολύ σύντομα όμως θέλω να πιστεύω πως θα γίνει.
Η Ιατρική επιστήμη μόλις έχει αρχίσει να κατανοεί τους τρόπους με τους οποίους ο νους επηρεάζει το σώμα.
Τι είναι αυτό, λοιπόν, που επηρεάζει αντίστοιχα τον θεό μέσα στο πυρήνα των κυττάρων μας να πάρει την [α], η [β] απόφαση για την υγεία μας ;;;
Ο Όμηρος αποδεικνύει πως είναι ο τρόπος που διαχειριζόμαστε το δώρο της ζωής, που μας χάρισε ο δημιουργός μας.
Η συμπεριφορά μας, δηλαδή, απέναντι στον ίδιο τον εαυτό μας και στους άλλους γύρω μας με τους όποιους αποτελούμε ενιαίο σύνολο .Και οι κάτοικοι του πλανήτη Ιθάκη 33 είμαστε ενιαίο σύνολο για τον γαλαξία.
Πολύ δε περισσότερο οι κάτοικοι του γεωγραφικού χώρου που ονομάζεται Ελλάδα, η ακόμη περισσότερο τα μέλη μιας οικογένειας.
Το δίλλημα, λοιπόν, για τον σημερινό άνθρωπο είναι αλαζονική, εγωιστική ζωή, με ανέσεις , χρήματα και κέρδη, με προδιαγεγραμμένο καταστροφικό παρόν και μέλλον, η ταπείνωση και παγκοσμία συνεχής έρευνα για την ανακάλυψη του γονιδίου της αθανασίας και την λύτρωση του πλανήτη;;;
Εσείς αποφασίζεται.
Μιλώντας για υγεία συχνά ακούμε για ασθένειες κληρονομικές . Ναι υπάρχουν και τέτοιες ασθένειες .Η λεπτομέρεια που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ο λόγος που δεν εκδηλώνονται πάντα.
Τι έχει να πει ο Όμηρος για αυτό ;;;
Το σκεπτικό παραμένει το ίδιο. Οποίες ασθένειες και αν κληρονόμησες από τους προγόνους σου υπάρχουν μέσα στο γενετικό σου μόριο. Η ενεργοποίηση τους ,η όχι αποφασίζεται σε μοριακό επίπεδο από τον υπέρτατο εαυτό σου και έχει να κάνει με τον τρόπο ζωής που βιώνεις .
Ζώντας απλά, τίμια και σοφά, χωρίς ύβρεις,δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα απολύτως .Ότι και αν ήταν αυτό που οι πρόγονοι σου σε κληροδότησαν.
Αυτή είναι η αλήθεια των πραγμάτων.
Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε λοιπόν είναι προσοχή στην συμπεριφορά μας, ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ.
Ο Όμηρος μας εξηγεί επίσης πως οι πληροφορίες για την ανακάλυψη του γονιδίου της αθανασίας βρίσκονται ήδη στον Γενετικό μας Κώδικα, ο δε τρόπος πρόσληψης αυτών των πληροφοριών είναι και αυτός γνωστός, Ο.Δ. Πεδίο λαμπρό για όλους τους νέους [20 έως 40] ετών.
Βρίσκονται επίσης και στο Ομηρικό κείμενο .Αφού τα δυο, έχει ηδη αποδειχτεί, περιέχουν τις ίδιες πληροφορίες.
Η λύση είναι μια για απόλυτη υγεία ζήσε τη ζωή σου ΑΠΛΑ –ΤΙΜΙΑ-ΣΟΦΑ
Αντιληψη=1107[9]

Είναι η διαδικασία μέσω της οποίας επιλέγουμε, προσλαμβάνουμε ,οργανώνουμε και αναγνωρίζουμε τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος, ώστε να τα συνδέσουμε με νόημα και σημασία.
Όταν βλέπουμε ένα ανθισμένο δένδρο δεχόμαστε ηλεκτρομαγνητικά κύματα διαφόρων συχνοτήτων.
Είναι αυτά τα κύματα ορατά;;; όχι στο αριστερό καθημερινό μυαλό μας Αλλα ναι στο θεό μέσα μας .
Ότι αντιλαμβανόμαστε είναι συνέπεια της δομής και των διεργασιών του εγκεφάλου μας.
Της διττής μας υπόστασης.
Συναισθησια=1089[9]

Η αντίληψη μιας αίσθησης σε δυο [χρώμα –ζεστό, η ψυχρό]-[μυρωδιά-γλυκιά –πικρή –μεθυστική ]-[ήχος-οξύς-γλυκός]
_____________
Από το βιβλίο του Β. Ι. Λυκιαρδόπουλου
Ο κώδικας των Ελλήνων αθανάτων [2]
Θέμα από τον επίλογο